sobota, 11 czerwca 2016

Historia Lisiego Pamiętnik schodzi z bloga, całkowicie!

Niestety, ta chwila nadeszła. Męczy mnie przeciąganie tej historii w nieskończoność. Shadow pokonany, koniec. Dlatego zakładam nowego bloga:
NerdowniaEvki.blogspot.com
W całkowicie innym stylu.

poniedziałek, 6 czerwca 2016

Lisi Pamiętnik #39

-Mam cię powoli dość, mógł byś się łaskawie odwalić?-...
-Mógłbym, ale niezbyt mi się chcę-..
-To  zaraz ci się zachce-...
-Taaaaak?-....
-Tak, w następnej sekundzie ci się zachce...-...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-Hej Kyubi! Pobudka!-.
-Hę? Co? Jak? Gdzie?- obudziłam się gwałtownie -O, cześć Kenya-.
-Siemka- mruknął.
-Coś nie tak?- spytałam.
-Ta... Gadałaś coś przez sen...- powiedział.
-Serio? Sorka...- mruknęłam.
-Nie szkodzi, chodź!- złapał mnie za łapę i wyciągnął z nory.
-Ale... Ale gdzie?- spytałam.
-Jak to gdzie? Na skalny tron.... Mamy mały kryzys...- westchnął.
-Jaki kryzys?- zdziwiłam się.
-Wiemy co się stało... Nie sprzeciwiaj się.- mruknął.

niedziela, 5 czerwca 2016

Kilka wskazówek bo Rejwi dalej nie załapał D:

1. Shadow i Kyubi walczyli spadając. Nagle Shadow zniknął...
2. Kyubi strasznie się wścieka i zachowuje się dziecinnie... Kto umarł w młodym wieku?
3. Skoro matka Kyubi opuściła liski aby zamieszkać w lesie, kto ją wpuścił?
4. Kyubi ma dar, którego nie miałby żaden lis urodzony w świecie ludzi. Skąd ma ten dar?
5. Skoro matka Kyubi to Mila... Kto jest ojcem?
6. Pierwszy lis żyjący w lesie umarł 4 miesiące przed przybyciem Kyubi do lasu.

Jak tego nie ogarniesz to ja nie wiem, Rejwi.

sobota, 4 czerwca 2016

Lisi Pamiętnik #39 (NARESZCIE COŚ DŁUGIEGO :D)

Rano poszłam pod skalny tron, aby porozmawiać z resztą Alf.
-Siemka Kyubi! Jak lata?- powitał mnie Lino.
-Lino, mówi się "jak LECI" a nie "jak LATA"- zaśmiałam się.
-Aha... No to jak leci?- poprawił się wilk.
-Dobrze nawet... Słuchaj, widziałeś gdzieś Kenye?- spytałam.
-Nie... A co? Amory?- zaśmiał się i zawył przeciągle.
-NIE- powiedziałam z naciskiem i odwróciłam się do tyłu.
Spacerowałam sobie po Lisiej Norze w te i we wte, aż do zachodu słońca. Nagle sobie coś przypomniałam. Miałam sprawdzić czy mama Neli i Łapka to... A zresztą dowiecie się, oczywiście jeśli to będzie prawda.... Smutna prawda...
Ruszyłam w stronę mojej nory. Niedaleko niej spotkałam Nelę i Łapka.
-Hej, Nela, Łapek... Wasza mama jest w domu?- spytałam.
-Cześć Kyubi! Ta.... Wróciła kilka minut temu, chyba jeszcze nie wyszła z powrotem- powiedział Łapek.
-A jeśli jej nie będzie to sprawdź w norze medyków, zawsze tam siedzi jak nie ma jej w domu- dodała Nela.
-Okej, dzięki dzieciaki!- powiedziałam i, o dziwo, sama zdziwiłam się że użyłam słowa "dzieciaki".
Poszłam do nory mamy Neli i Łapka.
-Halo? Dzień dobry? Pani Mila?- zaglądnęłam do nory.
-Dzień dobry, słuch...- urwała -KYUBI?!- nagle się zestresowała.
-Tak... Kyubi. KYUBICHAN- mruknęłam.
-Tak... Tak... W czym problem? Zraniłaś się?- lisica starała się zachować normalny ton.
-Nie... Znaczy... Nie w sensie materialnym- odparłam.
-A j-jakim?- zająknęła się lisica.
-Emocjonalnym, Mila. EMOCJONALNYM. Nie kojarzy ci się może coś?- spytałam.
-E... Nie?- jęknęła.
-Ile lat mieszkasz w lesie?- spytałam.
-Cztery...- odparła -Cztery i cztery miesiące...-.
-O jak ciekawie...- zaczęłam się denerwować "niewinnością" Mili -A wiesz ile ja tu siedzę?-.
-Eee... Urodziłaś się tu? Od urodzenia?- spytała.
-Nie. Wiesz ile mam lat? Cztery lata. Cztery miesiące. Dwa DNI Mila- warknęłam.
-Ciekawe....- mruknęła.
-Bardzo ciekawe. A wiesz ile tu siedzę? Dokładnie cztery lata i 28 dni- mruknęłam.
-Ooo.... A kiedy przybyłaś?- robiła się coraz bardziej nerwowa.
-W STYCZNIU- położyłam uczy po sobie.
-O... 26?- mina niewiniątka zaczęła mnie dobijać.
-Nie, 28. Dzisiaj jest 30!- warknęła coraz bardziej wściekła.
-Spokojnie! Wiesz co... Musze już iść...- powiedziała wymijająco.
-DOSYĆ!- warknęłam. Lisica cofnęła się o krok.
-DOSYĆ!- powtórzyłam -CZEMU TO ZROBIŁAŚ?!-.
-C-co?- jęknęła.
-PAMIĘTASZ MOŻE NACHO? WIESZ GDZIE ON TERAZ JEST? NAJPRAWDOPODOBNIEJ STOI WYPCHANY NA JAKIEJŚ WYSTAWIE!- krzyknęłam.
-Co?! Jak to... Co? Ale... On... Przecież ja...- w jej oczach pojawiły się łzy.
-TAK! TAK, TAK, TAK! JEST MARTWY! MAR...TWY!- złapałam zadyszkę, ale nie przestałam krzyczeć -I WIESZ KTO GO ZABIŁ? MYŚLIWI! A JA MYŚLAŁAM... DWA DNI CZEKALIŚMY... SZUKALIŚMY... POTEM... POTEM... MAM DOŚĆ! IDŹ JUŻ. ODEJDŹ ODE MNIE! MAM CIĘ DOŚĆ!-.
Lisica cofnęła się do tyłu i zwiesiła głowę.
-Przepraszam....- zamknęła oczy.
Warknęłam ze złości i odsunęłam się od niej z odrazą.
-Jak mogłaś to zrobić... A teraz.... Też próbujesz... Ostrzegę ich. Nie martw się o to. Nie uciekniesz znowu... Te przynajmniej mają już pół roku... Trochę dłużej wytrzymałaś?- westchnęłam i odeszłam do nory.
Poczułam jak łzy mimowolnie spływają mi po pysku.
-Czemu...- westchnęłam cicho i wróciłam do swojej nory.
-Hej... Wszystko okej? Płaczesz?- usłyszałam spokojny głos.
-Hę? Kenya?- spytałam wtulając pysk w łapy.
-Ta... Wszystko okej?- spytał.
-Można tak powiedzieć... Dobranoc- mruknęłam.
-Dobranoc...- głoś oddalił się.



sobota, 28 maja 2016

Lisi Pamięnik #38

Matko, trochę się zestresowałam. Na szczęście po Łapka przyszła Nela i razem poszli się bawić. Ulżyło mi.
"To tylko durne myśli, to nie może być ONA" pomyślałam.
-Hejo!- usłyszałam z tyłu. Podskoczyłam.
-Kto, gdzie, jak!?- odwróciłam się do tyłu zdezorientowana.
-Kenya, obok nory, normalnie. Dobrze to wytłumaczyłem?- zaśmiał się biały lis.
-Matko, Kenya, NIE STRASZ!- odetchnęłam.
-Czemu miałbym cię straszyć? Czegoś się obawiasz?- usiadł.
-Nie, niczego.- skłamałam.
-Aha... Skończyłaś już kopać norę?- spytał.
-Taa... Prawie- odparłam.
-Wow... Zachowujesz się... Normalnie- zdziwił się.
-Co znaczy "normalnie"?- spytałam.
-To znaczy że nie próbujesz mnie zabić wrzaskami- powiedział.
-Aha...- zaśmiałam się.
Jutro muszę sprawdzić czy mam racje co do "NIEJ".

wtorek, 17 maja 2016

Lisi Pamiętnik #37

-Hej Kyubi!- usłyszałam z tyłu.
-Co, Kenya?- warknęłam.
-Nic, nic, co porabiasz?- spytał.
-Kopie, nie widać?- mruknęłam.
-Taa... Widzę, tylko po co?- zdziwił się.
-Bo tu będzie moja nora, durniu- odparłam i wsunęłam się do sporego już dołka, aby kopać dalej.
-Jaki znowu "durniu"?- mruknął.
-Tak, "durniu". Zajęta jestem, musisz mi przeszkadzać?- spytałam.
-Tak, muszę...- powiedział.
-Czemu?- odwróciłam się.
-Bo... słuchaj! Możesz mnie jeszcze nie skreślać?- jęknął.
-Tak, mogę. Teraz z łaski swojej odejdź!- krzyknęłam.
-Okej, okej!- jęknął. Więcej go już nie usłyszałam.
"Nareszcie" pomyślałam. Kopałam jeszcze kilka minut i wyszłam na zewnątrz dołka uwalana ziemią.
-Nareszcie! Skończyłam!- ucieszyłam się.
-Tak? A co?- tym razem usłyszałam głos Łapka.
-Kopać norę, przenoszę się tu- powiedziałam.
-Super! W końcu nie będzie tu tak nudno!- ucieszył się lisek.
-A czemu tu niby jest nudno?- spytałam.
-Bo mamy nie ma od kilku dni i nie mamy co robić- odpowiedział.
O kurde, czy to nie...

niedziela, 15 maja 2016

Hehhehehhe :D

http://toonator.com/toon/xkflkyubipxl

poniedziałek, 9 maja 2016

Lisi Pamiętnik #36

Zaśmiałam się nerwowo. Kenya obrzucił mnie spojrzeniem i wyszedł przed jaskinię.
-Coś nie tak stary, klapa?- usłyszałam kiedy zeskakiwałam z skały.
-Taa... Coś nie wyszło- jęknął Kenya.
-Po prostu nie znasz się na randkowaniu!- parsknął Lino, który jak się okazało czekał na rezultaty.
-Taa... Wiem- odpowiedział lis.
-Jak wiesz to spróbuj się poprawić!- zapalił się Lino. Usłyszałam kolejny jęk. Pokręciłam głową i ruszyłam z powrotem do lasu. Czas się przenieść! Gdzieś niedaleko nory Neli, Łapka i ich mamy rósł duży dąb, idealne miejsce na nową norę. Muszę sprawdzić czy jeszcze można się tam przenieść.
"Nie mogę uwierzyć że niedaleko tej nory mieszkała Lila" pomyślałam i uśmiechnęłam się na myśl o mojej opiekunce. W końcu doczłapałam do siedliska lisów, było dość ciasne ale mimo to kilka nor wykopane było na samym skraju. Drzewo pod którym chciałam wykopać norę znajdowało się naprzeciwko nory rodziny Neli i Łapka.
[Kilka minut później]
Tak, tu będę kopać. Nowa noro, przybywam!

niedziela, 8 maja 2016

Lisi Pamiętnik #35

[Kilka godzin po rozmowie]
Powoli otworzyłam oczy. Dopiero po kilku chwilach doszło do mnie co się stało i że jestem w mojej norze. W tej przeklętej norze oddalonej od reszty o ponad kilometr... Pierwszy raz chciałam się przenieść gdzie indziej, tam gdzie mogłabym spać bez potrzeby martwienia się że coś (lub ktoś) nagle wpadnie do mojej nory; a tutaj przychodzić tylko wtedy, kiedy będę musiała. Obróciłam się na drugi bok i spojrzałam na trawę lekko wrastającą do wnętrza nory, najwyraźniej las już odzyskał kolory. Podniosłam się na łapy i powoli ruszyłam w stronę Skalnego Tronu.
-Kyubi!- Kenya siedzący obok jaskini alf był wyraźnie ucieszony.
-Co tak fikasz?- spytałam widząc jak lis wstaje na łapy.
-A nic, nic! Chodź, wszyscy na ciebie czekają!- powiedział wskazując na jaskinię.
-Okej, okej!- parsknęłam śmiechem i weszłam do jaskini, a tam, pusto.
-To jakiś żart czy co?- byłam serio zdziwiona.
-Nie to nie żart!- odpowiedział radośnie lis.
-Czyli co, randka czy coś?- nie wiem co mnie podkusiło aby palnąć takie głupstwo.
-Zgadłaś, Kyubi!- odparł lis.
Zamurowało mnie.

Wsłuchaj się w historię którą opowiada las :)

Witam! Do bloga dodana została ścieżka audio, która towarzyszyć wam będzie podczas czytania :) Audio to oczywiście odgłosy lasu i świergot ptaków. Audio możecie zatrzymać jeśli będzie wam przeszkadzało, piszcie propozycje co mogę dodać do playlisty audio.

Lisi Pamiętnik #34

 Dzisiaj wyjątkowo sam dialog, ale każda postać ma przypisany swój kolor dialogu:
Kenya - jasno-szary           Szara Stal - żółty              Nela - pomarańczowy
Anaruk - szkarłatny            Serek - ciemno-żółty        Łapek -zielony
Grauer - ciemno-szary        Lino - jasno-niebieski


-Ona żyje?-
-Nie wiem.. Sprawdź!-
-Czemu ja? Ty sprawdź!-
-Jesteś najmłodszy z nas, oprócz jej, idź, chyba że się boisz!-
-Nie boję się! Jedyne czego się boje to że...-
-Siedź cicho, ja też się tego boje!-
-Chłopaki na pewno się boicie, ale co z tą kupą fioletowego pyłku?-
-Nie wiem, na pewno nie żyje, to pewne-
-Ale czemu akurat fioletowy pył to forma jego śmierci? Czemu nie znikł tak po prostu?-
-Nie wiem, ale teraz przynajmniej mamy pewność że jest martwy, prawa Grauer?-
-Masz racje, Szara Stalo-
-A co z Kyubi?-
-Kenya, powtarzam po raz setny, nie wiem!-
-Oh, zamknij się, ty się nie znasz-
-Ja się nie znam? Pf!-
-Anaruk nie wnerwiaj mnie, bo jak...!-
-Jak co? Ciebie mam się bać?-
-Tak!-
-Pfff... Nie boję się lisów!... No dobra może jej trochę....-
-Cicho bądźcie wreszcie! Patrzcie-
-Co?-
-Kyubi!-
-Co do... Ona żyje?!-
-Tak, dzięki bogu, oddycha!-
-Kenya, nie jaraj się tak-
-No ale nie wstaje!-
-Bo  jest nieprzytomna, przygłupie!-
-I co teraz?-
-Bierzemy ją do nory-
-Ta jest, kapitanie dziobku-

Pory roku w Minecraft!

Czy to mod, czy nowa aktualizacja? Nie! To unikatowe tekstury do Minecraft które sprawiają że wygląd zmienia się odpowiednio do danej pory roku. Istnieją takie paczki:
Autumn Pack 1.8
Winter Pack 1.8
Spring Pack 1.8
Jeśli będziecie chcieli linki napiszcie w komentarzach i wam wkleję bo tutaj nie mogę, pisze że link nieodpowiedni.
P.S:  Mam smutną wiadomość, ktoś włamał mi się na konta kyubichan i zmienił hasła, teraz mój nick to FoxPaw

Jesień:

Drzewka zmieniają kolor :)



Trawa uschła :)

Deszczowy dzień, czyli to czym słynie jesień :)

Zima:

 
Oszronione drzewa :)


Padający śnieg :)


Las zimą :)

Wiosna:


Wiosenny deszczyk w lesie :)
  
Wiosenne drzewa okryte różem i kwitnące kwiatki na ziemi :)  

sobota, 7 maja 2016

Dla Comoshain

Bardzo przepraszam, popełniłam błąd,
design blogerski to nie jest mój ton,
ty znasz się na tym, jak na serze szczur,
to miał być komplement! Nie obrażaj się!
Szczur to piękne zwierzę, chyba ty to wiesz.
Pokłóciła nas, głupia przecież, gra,
może się pogódźmy? Jeśli nie,
okay. Proszę cię o pomoc,
i ostatni raz, wypowiem:
przepraszam za ten głupi błąd.

Lisi Pamiętnik #33

W następny momencie łapy osunęły mi się jeszcze bardziej.
-Jesteś zadowolony? Myślałam że jesteś bardziej waleczny, że nie dasz twojemu przeciwnikowi umrzeć w taki sposób?- warknęłam do Shadowa.
-Czy mam przez to rozumieć że jestem tchórzem?- zdziwił się Shadow.
-A nawet jeśli, to co?- warknęłam. Lis pochylił się bliżej i pomógł mi wejść na skałę.
-Dobrze wiesz, że nim nie jestem!- warknął jeżąc sierść. W tym momencie skoczyłam na niego i role się odwróciły, teraz on zwisał ze skały machając panicznie łapami, a ja stałam nad nim z kamiennym wyrazem twarzy. Cień usiłował wspiąć się na skałę ale łapy ciągle osuwały się z brzegu.
-I co? Ty jesteś większym tchórzem ode mnie!- krzyknął wściekły.
-Nie, ja nie zabijam twoich przyjaciół mimo że pragnę TWOJEJ śmierci, Shadow. Ty zabijasz moich przyjaciół pragnąć MOJEJ śmierci, kto tu jest tchórzem? Eliminujesz zagrożenie, Shadow- powiedziałam spokojnie schylając się ku krawędzi skały.
-Nie jestem tchórzem!- warknął. Po chwili poczułam szarpnięcie i po chwili dyndałam obok Shadowa.
-Aha, tak się bawimy, co?- spytałam z ironią -Żałosne...-.
-Myśl jak chcesz- warknął -Zakończmy to, jeden ja jednego, wiewióreczko!-. W tej chwili skałą skruszyła się i runęliśmy w dół, już po chwili grzmotnęłam o ziemię (A skała była dość wysoka!). Obok mnie rozbłysło jasne, fioletowe światło. Ledwo odwróciłam głowę w tamtą stronę, usłyszałam krzyk agonii a po chwili zobaczyłam ciemność, wszędzie ciemność...

wtorek, 3 maja 2016

Lisi Pamiętnik #32

Przeskoczyłam przez szeroki kamień i wylądowałam łapami na skale tuż za Shadowem. Już chciałam się skradać gdy nagle odwrócił się z tym szyderczym uśmieszkiem.
-Oh, witam, wiewióreczko- zaśmiał się -Wiedziałem że w końcu przyjdziesz-.
-Zamknij się, Shadow- warknęłam -Dobrze wiesz że twój czas władzy się kończy-.
-Naprawdę? Tak myślisz?- uśmiechnął się szerzej.
-Tak, tak myślę- rzuciłam podchodząc kilka kroków na wyprostowanych łapach. Cień zaśmiał się nienaturalnie. Przechylił głowę na bok.
-To chodź, panie mają pierwszeństwo. Atakuj, wiewióreczko- wyprostował się przede mną.
"To spisek" pomyślałam "Nie atakuj, udawaj!".
-No co? Boisz się?- powiedział sarkastycznie podchodząc jeszcze kilka kroków. Wyminęłam go szybko i znalazłam się nad krawędzią skały.
-Miło, że ułatwiasz mi życie, wiewióreczko- zaśmiał się i zaatakował. Cudem go ominęłam.
-Taka jesteś zwinna?- spojrzał na mnie.
-Tak!- warknęłam. Kilka razy zaatakowałam, jednak po chwili oślizgnęłam się prosto na skraj skały i zwisałam z niej niczym Mufasa z "Króla Lwa" (Tak, tak NAWIĄZANIE!). Dlatego właśnie nie zdziwiło mnie zbytnio to, co powiedział Shadow.
-Niech żyje król, wiewióreczko, NIECH-ŻYJE-KRÓL- wymawiał z naciskiem każde słowo.

niedziela, 17 kwietnia 2016

Lisi Pamiętnik #31

-Nie ma to jak siedzieć w jaskini zaraz pod najbardziej znienawidzonym wrogiem- mruknęłam do siebie.
-Tak, bardzo śmieszne- mruknął Lino -Załatwmy to szybko!-.
-Spokojnie! Powtórzmy plan- skinął na mnie Konar.
-No więc tak- zaczęłam -Staramy się dotrzeć do najwyższego punktu Skalnego Tronu niepostrzeżenie. W tym celu musimy przejść większość drogi pod górę wnętrzem jaskiń, które jak wiadomo są połączone korytarzami w celu łatwiejszego przejścia pomiędzy nimi. Najwyższa jaskinia do której możemy wejść do jaskinia alf znajdująca się pod samym czubkiem skalnego tronu, stamtąd spróbujemy niepostrzeżenie przejść na najbliższą półkę skalną i wleźć jakoś na Skalny Tron. A dalej będziemy musieli zdać się na to co wymyślimy na poczekaniu- dokończyłam. Wszyscy oprócz Szarej Stali kiwnęli głowami.
-Ja będę na was czekał w jaskini alf- powiedział -Skoro mogę lecieć... Tak będzie szybciej-. Kiwnęłam głową. Poczekaliśmy aż zrobi się ciemno i przebiegliśmy przez szeregi korytarzy z prędkością szybkiego skutera. Po jakimś czasie byliśmy już w jaskini alf, na nas czekał oczywiście Szara Stal.
-I teraz idziemy?- spytał niepewnie Kenya.
-Tak- powiedziałam szybko i wyskoczyłam na jedną z półek skalnych. Za mną niezdarnie podążyli Grauer, Kenya i Lino. Konar i Szara Stal będą w razie czego atakować. Chodź i tak na nic to się zda. Będę musiała poradzić sobie sama.